Lowryder to odmiana, od której zaczęła się historia nasion automatycznych na rynku. Stworzył ją Sasha Przytyk z Montrealu, znany jako Joint Doctor, a jego dzisiejsza marka Doctor's Choice nazywa się wprost „domem Lowrydera, gdzie zaczęły się autoflowery”. Poniżej streszczamy tę historię na podstawie artykułu hodowcy „Lowryder: The Story of the First Autoflower” (doctorschoice.farm) oraz kart odmian, które mamy w katalogu.
Roślina na parapet: skąd wziął się pomysł
Według hodowcy wszystko zaczęło się od dziecka z farmy, które wcześnie zainteresowało się konopiami, a później, w podróżach, zobaczyło plantacje ganji, dziko rosnące konopie przy drogach i wysokie pola włóknistej odmiany. Joint Doctor podkreśla, że od zawsze ciągnęło go do roślin nietypowych, „odmieńców”, których inni hodowcy się pozbywają. Sam pisze, że próbował tworzyć mniejsze odmiany do niewielkich przestrzeni.
Impulsem była wizyta u znajomej, której matka próbowała wyhodować roślinę na parapecie z nasion zostawionych przez Sashę. Z tego obrazu wzięło się pytanie, które napędziło cały projekt: czy da się stworzyć karłową roślinę na parapety, balkony i ciasne mieszkania?
Mexican Rudy, czyli nasiono od Antonia
W tym samym czasie Joint Doctor wymieniał się nasionami z Antoniem, meksykańskim emigrantem, który według opowieści przez ponad trzydzieści lat zbierał rzadkie odmiany. Jedno z jego nasion nosiło nazwę Mexican Rudy. Hodowca zapamiętał je zdaniem: „zostawała niska i kwitła wcześniej niż wszystko, co mieliśmy”.
Co to właściwie było, do dziś nie wiadomo. Nazwa „Rudy” sugeruje ruderalis, czyli dziki podgatunek konopi o niskim pokroju i krótkim cyklu, ale roślina przyszła z Meksyku. Hodowca dopuszcza, że mogła to być stara eksperymentalna krzyżówka. Liczyło się zachowanie: szybko dojrzewała, była niska i odporna, choć jej moc oceniał jako niską do średniej.
Krzyżówka, która ujawniła samoczynne kwitnienie
Pierwszym krokiem było skrzyżowanie Mexican Rudy z Northern Lights #2, zwartą odmianą nazywaną też Closet Queen. Rośliny z pokolenia F1 były szybkie i zwarte, ale żadna nie zakwitła sama. Hodowca tłumaczy to dziś tym, że cecha samoczynnego kwitnienia jest recesywna, więc w pierwszym pokoleniu pozostała ukryta w genach.
Nie wiedząc jeszcze, co ma w rękach, Joint Doctor dołożył klon William's Wonder. W potomstwie trójstronnej krzyżówki William's Wonder × (Northern Lights #2 × Rudy) zauważył kilka samców, które zaczęły kwitnąć jako niemal siewki, przy oświetleniu przez całą dobę. Większość hodowców wyrzuciłaby je jako wybryki natury; on miał zwyczaj zachowywać takie rośliny.
Te karłowate samce posłużyły za zapylacze. Kolejne pokolenie, jak pisze hodowca, składało się wyłącznie z drobnych roślin, które dojrzewały automatycznie, nie przekraczały 12 cali (około 30 cm) i kończyły w mniej niż 60 dni od nasiona.
Skąd nazwa Lowryder
Roboczo odmiana nazywała się Willy's Automatic. Obecną nazwę, jak przyznaje autor, podsunął mu ulubiony magazyn motoryzacyjny „Lowrider”. Niski profil, szybkość i mieszczenie się w ciasnych miejscach pasowały do rośliny. Zanim Lowryder trafił do sprzedaży, był selekcjonowany przez kolejne pokolenia.
Genetyka udostępniona innym hodowcom
Najważniejsza decyzja dotyczyła formy sprzedaży. Joint Doctor wypuścił Lowrydera jako nasiona regularne, niefeminizowane, żeby inni mogli robić z nich własne nasiona i krzyżówki. Swoją pracę opisuje jako „genetykę open source, przeznaczoną do dzielenia się”. Według Doctor's Choice to dlatego cecha rozeszła się po świecie, a automaty stały się większością sprzedaży nasion w Europie; hodowca twierdzi też, że Lowryder jest w rodowodzie każdego dzisiejszego automatu. To deklaracje marki, których nie weryfikujemy, ale dobrze tłumaczą, dlaczego ta nazwa wraca w rodowodach tak często.
Od Lowrydera #2 do Lowryder IBL
Następcą oryginału był Lowryder #2, w którym hodowca połączył pierwotną genetykę z brazylijską hybrydą Santa Maria. Karta odmiany podaje, że w 2010 roku High Times umieścił Lowrydera #2 w zestawieniu dziesięciu najlepszych kanadyjskich odmian. Później numer zniknął i linia nazywa się dziś Lowryder IBL (od inbred line, linia wsobna).
W katalogu znajdziesz ją w dwóch wersjach: Lowryder Auto (feminizowana) i Lowryder Auto Regular. Karta hodowcy podaje około 65 dni od nasiona do zbioru i 30-60 cm wysokości. Lowryder Auto ma w katalogu także Vision Seeds, którego karta wymienia rodowód William's Wonder × Northern Lights #2 × Mexican Ruderalis.
Lowryder w rodowodach Doctor's Choice
Większość automatów Doctor's Choice ma Lowrydera wśród rodziców. Kilka przykładów z kart hodowcy:
- Doctor's Choice #1 Auto: Jack Herer × Skunk × Lowryder; według hodowcy 2. miejsce w kategorii Best Sativa Strain na Autoflower World Cup 2023.
- Niagara Auto: White Widow × Lowryder IBL, nazwana na cześć wodospadu Niagara.
- Devotchka Auto: AK-47 × Haze × Lowryder IBL; marka nazywa ją swoją flagową odmianą.
- Rock Machine Auto: Afghani × Northern Lights × Lowryder; nazwa pochodzi od klubu motocyklowego z Montrealu, rodzinnego miasta Joint Doctora.
- Purple Ryder Auto: Lowryder × Mazar × Red Chronic Ryder, odświeżona selekcją wersja klasyka z wcześniejszych prac hodowcy.
Lowryder trafia też do odmian, które nie są automatami. Fast Crazy Bastard Regular to według karty szybko kwitnący fotoperiod, powstały we współpracy z hodowcą mutantfarmer w programie Be a Breeder; w jego rodowodzie jest Drunken Bastard × Lowryder IBL. Czym takie „szybkie” fotoperiody różnią się od automatów, wyjaśniamy w osobnym tekście: Fast Version, Fast Flowering i Autoflowering.
Najczęstsze pytania
Kto stworzył Lowrydera?
Sasha Przytyk, znany jako Joint Doctor. Jego obecna marka to Doctor's Choice.
Z jakich odmian powstał pierwszy Lowryder?
Według hodowcy z krzyżówki William's Wonder × (Northern Lights #2 × Mexican Rudy), a cecha samoczynnego kwitnienia ujawniła się dopiero w kolejnych pokoleniach.
Czym jest Lowryder IBL?
To dzisiejsza nazwa Lowrydera #2, czyli oryginału połączonego z brazylijską Santa Marią. Doctor's Choice sprzedaje go w wersji feminizowanej i regularnej. Ceny w polskich sklepach porównasz na karcie odmiany.
